All Posts

Para var; yanlış rafta duruyor. Eczacının dolabı bu işin en sezgisel hâlidir: tansiyon ilacı ön rafta, grip şurubu sezon öncesi, nadir serum depodan. Şirketin deposu da böyle dizilir.

Mükellefiniz faaliyetten ayda on bin artı veriyor ve hâlâ para arıyor. Yalan söylemiyor. Klasik başabaş kârı sorar; finansal başabaş nakdi. Arada bir römork var: borç ödeme yükü.

Krizdeki patron akılsız değildir; tünelin içindedir. Tehdit Katılığı Etkisi görüş alanını daraltır, bildiği tek hamleyi tekrarlatır. Bu noktadaki insana CVP anlatılmaz. Önce kurtarılır.

Satış aynı, üretim artıyor, kâr yükseliyor. Tek bir ilave satış yok. Kasaya giren para sıfır. Bu bir hile değil; tam maliyetin doğal sonucu. Müdürüne 'kârı artır' diyen patron, depoyu şişiren bir sistem kurmuştur.

Patron mizanı anlamaz; anlamak zorunda da değil. Doğru soruyu sorması yeter. Muhasebe bilgisi olmayan bir yöneticiye mizanı nasıl okutursunuz: sorgula, muhakeme et, yönlendir.

Şirket sahibine "muhasebe departmanı ne iş yapar" diye sorun; cevap vergidir. Oysa aynı departman, patronun karar masasındaki tek sandalyeyi de doldurabilir. Fark, ürettiği veride.

Mükellefiniz "bu ürün zarar ediyor, kapatıyorum" dediğinde masadaki 324 lira bir ölçüm değil, bir tercihtir. Otobüsteki boş koltukla anlatalım.

Batan şirketlerde hep aynı on yedi hatayı görüyoruz. Patron bunları 'batıyorum' diye anlatmaz; mizanında, çek defterinde, telefon açmama alışkanlığında gizler. Liste, sizin için.